இது வெறும் கதை அல்ல; ஈடு இணையற்ற தியாகத்திற்கும், கடமை உணர்விற்கும் ஒரு உன்னதமான சான்றாகும். 1917-ல் தொடங்கி 1982-ல் அவர் மறையும் வரை நடந்த இந்த வரலாற்றுச் சம்பவம் உலகையே வியக்க வைத்தது.
வரலாற்றுப் பின்னணி
1917-ம் ஆண்டு, முதல் உலகப் போரின் போது ஒட்டோமான் பேரரசு ஜெருசலேமை விட்டு வெளியேற வேண்டிய சூழல் ஏற்பட்டது. 401 ஆண்டுகால ஒட்டோமான் ஆட்சி முடிவுக்கு வந்த தருணம் அது. பிரிட்டிஷ் படைகள் நகருக்குள் நுழையத் தயாராக இருந்தன. அந்த நேரத்தில், புனிதமான அல்-அக்ஸா பள்ளிவாசலுக்கு எந்த பாதிப்பும் ஏற்படக்கூடாது என்பதற்காக, ஒரு சிறிய படைப்பிரிவு அங்கேயே தங்கியிருக்க உத்தரவிடப்பட்டது.
புனிதப் பூமியில் கொள்ளைச் சம்பவங்கள் நடைபெறுவதைத் தடுப்பதும், பிரிட்டிஷ் படைகள் பொறுப்பேற்கும் வரை அமைதியைப் பேணுவதும் அவர்களின் பணியாக இருந்தது. அந்தப் பிரிவில் இருந்த ஒருவர்தான் ஹசன் அல்-இக்திர்லி.
ஒரு உன்னதமான தேர்வு
அப்போது ஒட்டோமான் ராணுவத்தின் லெப்டினன்ட், வீரர்களுக்கு ஒரு தேர்வை வழங்கினார்: "நீங்கள் அனைவரும் உங்கள் குடும்பத்தினரிடம் திரும்பலாம், அல்லது சுல்தான் செலிமின் பாரம்பரியத்தைப் பாதுகாக்க அங்கேயே தங்கியிருக்கலாம்."
பெரும்பாலான வீரர்கள் வீடு திரும்பிய நிலையில், சார்ஜென்ட் ஹசன் மற்றும் அவரது 53 தோழர்கள் புனிதப் பூமியைப் பாதுகாக்க அங்கேயே தங்கியிருக்க முடிவெடுத்தனர். அவர்களது தளபதி கேப்டன் மூசா, அவர்களிடம், "இங்கிருந்து திரும்பினால் நபிகளார் வருத்தப்படுவார்கள் என்று அஞ்சுகிறேன். முதல் கிப்லாவை பாதுகாப்பின்றி விட்டுச் சென்றதாக நான் எப்படி அல்லாஹ்விடம் பதில் சொல்வேன்?" என்று உருக்கமாகக் கூறினார். அந்த வார்த்தைகள் ஹசனின் மனதில் ஆழமாகப் பதிந்தன.
அந்த வரலாற்றுச் சந்திப்பு (1972)
துருக்கியப் பத்திரிகையாளர் இல்ஹான் பர்தாக்சி (Ilhan Bardakçı) 1972-ல் அல்-அக்ஸாவிற்குச் சென்றபோது, அங்கே ஒரு வியப்பான காட்சியைக் கண்டார். பழைய ஜெருசலேமின் கற்சுவர் வளைவின் வழியாக, கம்பீரமாகக் காட்சியளிக்கும் குப்பத் அஸ்-சக்ரா (Dome of the Rock) மற்றும் அல்-அக்ஸா பள்ளிவாசலின் பின்னணியில், மிகவும் வயதான ஆனால் கம்பீரமாக நின்றுகொண்டிருந்த ஒரு முதியவரைக் கண்டார்.
அவர் கிழிந்த ராணுவ உடையில், நீண்ட வெள்ளைத் தாடியுடன், முகத்தில் ஆழமான வரிகள் மற்றும் தியாகத்தின் அடையாளங்களுடன் நின்றிருந்தார். உள்ளூர் மக்கள் அவரை ஒரு "பைத்தியக்காரர்" என்று தவறாக நினைத்து வந்தனர். ஆனால் இல்ஹான் பர்தாக்சி அவரிடம் துருக்கிய மொழியில் பேசியபோதுதான், அவர் 1917-ல் அங்கே நிறுத்தப்பட்ட ஒட்டோமான் படைவீரர் என்பது தெரியவந்தது.
ஹசனின் இறுதிச் செய்தி
பத்திரிகையாளர் இல்ஹானிடம் அவர் சொன்ன வார்த்தைகள் மிகவும் உருக்கமானவை:
"மகனே, நீ துருக்கிக்குச் சென்றால் என் தளபதி கேப்டன் மூசாவிடம் சொல்... 20-வது படைப்பிரிவைச் சேர்ந்த சார்ஜென்ட் ஹசன் இன்னும் தனது பணியில் (Post) தான் இருக்கிறார். அவர் தனது கடமையைக் கைவிடவில்லை, அவர் காலப்போக்கில் அவரது தோழர்கள் அனைவரும் இறந்துவிட்டாலும், அவர் மட்டும் தனது 93 வயது வரை அங்கேயே காவல் காத்து வந்தார் என்று அவரிடம் சொல்."
55 ஆண்டுகள் சம்பளம் இல்லை, குடும்பம் இல்லை, சொந்த நாடு இல்லை. பசி, வறுமை மற்றும் தனிமையைத் தாண்டி அவர் நின்றது ஒரே ஒரு காரணத்திற்காகத்தான்: "புனித பூமியைப் பாதுகாக்க வேண்டும்" என்ற நம்பிக்கை. இவரது கதை, தன்னலமற்ற சேவை மற்றும் கடமை உணர்வின் உச்சக்கட்டமாகும்.
இவர் 1982-ல் இயற்கை எய்தினார். இவர் மறைந்தாலும், "மஸ்ஜிதுல் அக்ஸாவின் கடைசி ஒட்டோமான் காவலன்" என்ற பெயரில் இன்றும் துருக்கி மற்றும் பாலஸ்தீன மக்களின் இதயங்களில் வாழ்ந்து வருகிறார். அவரது தியாகம், தலைமுறைகளைத் தாண்டி மக்கள் மனதில் வாழும்.
கருத்துகள்
கருத்துரையிடுக